La Folio kun mea Nomo

 

La sulo esis kolda. Super me la arbori esis ankore verda, ma la sulo ja esis plena de mortinta folii. La folii falis ante la kustumala sezono.

Me iris a la skolo. Me regardis la sulo. Me vidis omno.

Inter la bruna folii jacis un reda folio. Ol esis la sola reda. Ol jacis ibe, humida. Me haltis, nam me volis ol. Me prenis ol e pozis ol inter la pagini di mea kayero, quale me sempre facis kun la folii quin me trovis bela. Lore me vidis la skriburo sur la folio: "Emma". Mea propra nomo, en manuo qua ne esis mea. La matino esis normala: la pueri, la pordi, la voci. Ma subite me esis sola en ol. Me sentis koldeso ye mea dorso, e me ne povis respirar.

Me konocas mea nomo. Me skribas ol ofte, ma to ne esis mea manu-skripto. Qua facis to e pro quo?

Ca-nokte me dormis tre netranquile. Ye la nexta matino la folio ne plus esis inter la pagini. Ma en mea kayero skribesis ulo en la sama manu-skripto. Me lektis ol: "Hodie la hundo di la vicino aboyos a tu, e tu ne respondez!"

Me lektis to e ridis laute. Ni ne havis hundo. Ye la kloki 10, la hundo di la vicino aboyis a me tra la fenestro. Trifoye. Me ne respondis.

Ye la sequanta matino aparabis altra lineo: "La afisho sur la stango laxeskos. La puerulo faligos sua ganto." Me sukusis la kapo. Quala stranja e stulta mesajo!

Me iris a la skolo. La afisho por la elekto dil lokala parlamento, qua eventos nexta sundio, laxeskis e falis adsur la strado. La puerulo avan me faligis sua ganto sur la sulo, e il ne vidis ol. Me vidis ol.

Me ne plus ridis. Me volis obliviar tala stranja predici. Me decidis ne plus lektar mea kayero en la matino.

Me probis to pro ke me volis ke la tota afero finez.

Ma ca dio divenis mem plu stranja. La instruktistino ignoris me quale me esus nevidebla. Mea amiki ne parolis a me, quale me ne esus hike. La pordo di la klaso pasis tra me, quale se me esus aero. Me timis plu e plu e volis plorar. Ka me esis mortinta o quo eventis? Me sentis paniko e kuris kam rapide kam posibla adheme.

Me arivis preske plorante a hemo. Me respiris laute, pro ke me kuris rapidege. Ma anke hike me restis nevidebla. Mea matro ne levis sua okuli kande me esis en la domo. Me kriis: "Matreto! Ka tu ne vidas me? Esas me, tua filiino Emma!" Ma el ne respondis. Me iris aden mea chambro e ploris jacante sur mea lito. Me ne existis ca dio. Por nulu! Me tote ne komprenis quon eventis. Ka me esas vere mortinta? Me evis erste dek-e-du yari e mea vivo juste komencabis!

La lineo en la kayero ne anuncis ca dio. La lineo skribis la dio. Me ne esis avertita. Me skribesis. Me provis haltigar to. Me havis ideo. Forsan me ipsa mustis skribar la nexta linei en mea kayero. Me esperis ke to povis salvar me. Do me skribis mea propra linei en la kayero. Ma to ne helpis. Kande me regardis ye la nexta dio aden la kayero me mustis konstatar ke la manu-skripto ne esis mea, e mea linei desaparabis.

Me probis ne lektar pro timo. Ma anke dum ta dio me ne esis. Nulu vidis me. Me esis reala nur dum la pagino, qua esas lektata.

Ye la nexta matino, un lineo. Plu kurta kam la altri. Me lektis ol: "Morge tu mortos."

Me lektis ol itere ed itere. E mea timo e paniko kreskis omnafoye. Me povis ne lektar ol. Ye ta dio me ne esos. Ma me volis esar. Me ankore esis yuna. Me havis multa idei e projeti. Me ne povis dormar ca-nokte. Me timegis e ploregis, ma nulu audis me.

Ye la nexta matino la kayero esis vakua. Me iris a la skolo quale sempre. La sulo esis kolda. La folii falis, e la arbori esis verda. Inter la bruna folii esis un reda folio. Sur ol ne esis nomo. Ol jacis sur la sulo. Nulu vidis ol, ma omnu vidis me. Me sikigis mea lakrimi e joyegis.