La nodo sen origino

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 La unesma foyo ke me iris a la Oktobrofesto, me ligis mea avantalo sola.

Me esis en München por vizitar mea onklino e mea kuzino Theresa. Li ja esis en la tendo, e me havis dek-e-quar yari. La robo esis streta cirkum mea kosti. Me stacis avan la spegulo, probis la rubando dufoye e trifoye, e fine me simple ligis ol e kuris ad eli.

Pos du kloki, kande la aero di la tendo divenis densa e la orkestro komencis ludar, mea kuzino Theresa regardis me e ridis.

"Tu ligis la nodo ye la sinistra. To signifikas ke tu esas libera.

"Libera de qua?"

"De la pueruli. Se la nodo esas ye la dextra, tu havas kordio-amiko. Omna puerini savas to."

Me regardis mea avantalo. La nodo pendis ye mea sinistra latero. Me ne havis la minima ideo ke me elektis latero.

"Qua dicis to?" me questionis.

"Qua dicis quo?"

"La regulo. Qua inventis ol?

El regardis me kom se me esis stranja. "Nulu inventis ol. Ol sempre esis tale."

Me questionis la muliero qua adportis la biro. El ridis, e dicis ke el ne savas; el lernis ol de elua matro. Me questionis la viro qua vendis la rostita mandeli. Il dicis ke to esas kustumo, tre anciena. Me questionis mea avino, la matro di mea onklino, kun blanka hararo e manui quale papero. El dicis: "Mea matro portis la nodo tale. Elua matro ante el."

"Ma kande ol komencis?"

"Kande?" El pensis longe. "Me ne konocas ta dio."

Me serchis ol en libri. Me trovis libri pri la vesti, pri la festi, pri la historio di ca urbo. En nula libro me trovis la regulo. Nur mea avino, la muliero, e la viro, omna repetis la sama frazo: sempre esis tale.

Me sentis koldeso, malgre la varma aero.

La regulo ne venas de ulo. Ol ne havas origino. Ol aparas nur en la kapi di la homi, e la homi portas ol de un generaciono a la altra, e nulu savas qua ligis la unesma nodo.

Lore me levis mea manui e desligis la rubando. Me ligis ol itere, ma ca foyo me regardis. Me elektis la dextra. Theresa vidis e ridetis.

"Ka to signifikas ke tu havas kordio-amiko?"

"To signifikas ke me ligis ol ye la dextra."

El vartis la responso. Me ne donis ol. La nodo dicis nulo pri me, e me esis kontenta ke el ne povis lektar ol.

 La Folio kun mea Nomo

 

La sulo esis kolda. Super me la arbori esis ankore verda, ma la sulo ja esis plena de mortinta folii. La folii falis ante la kustumala sezono.

Me iris a la skolo. Me regardis la sulo. Me vidis omno.

Inter la bruna folii jacis un reda folio. Ol esis la sola reda. Ol jacis ibe, humida. Me haltis, nam me volis ol. Me prenis ol e pozis ol inter la pagini di mea kayero, quale me sempre facis kun la folii quin me trovis bela. Lore me vidis la skriburo sur la folio: "Emma". Mea propra nomo, en manuo qua ne esis mea. La matino esis normala: la pueri, la pordi, la voci. Ma subite me esis sola en ol. Me sentis koldeso ye mea dorso, e me ne povis respirar.

Me konocas mea nomo. Me skribas ol ofte, ma to ne esis mea manu-skripto. Qua facis to e pro quo?

Ca-nokte me dormis tre netranquile. Ye la nexta matino la folio ne plus esis inter la pagini. Ma en mea kayero skribesis ulo en la sama manu-skripto. Me lektis ol: "Hodie la hundo di la vicino aboyos a tu, e tu ne respondez!"

Me lektis to e ridis laute. Ni ne havis hundo. Ye la kloki 10, la hundo di la vicino aboyis a me tra la fenestro. Trifoye. Me ne respondis.

Ye la sequanta matino aparabis altra lineo: "La afisho sur la stango laxeskos. La puerulo faligos sua ganto." Me sukusis la kapo. Quala stranja e stulta mesajo!

Me iris a la skolo. La afisho por la elekto dil lokala parlamento, qua eventos nexta sundio, laxeskis e falis adsur la strado. La puerulo avan me faligis sua ganto sur la sulo, e il ne vidis ol. Me vidis ol.

Me ne plus ridis. Me volis obliviar tala stranja predici. Me decidis ne plus lektar mea kayero en la matino.

Me probis to pro ke me volis ke la tota afero finez.

Ma ca dio divenis mem plu stranja. La instruktistino ignoris me quale me esus nevidebla. Mea amiki ne parolis a me, quale me ne esus hike. La pordo di la klaso pasis tra me, quale se me esus aero. Me timis plu e plu e volis plorar. Ka me esis mortinta o quo eventis? Me sentis paniko e kuris kam rapide kam posibla adheme.

Me arivis preske plorante a hemo. Me respiris laute, pro ke me kuris rapidege. Ma anke hike me restis nevidebla. Mea matro ne levis sua okuli kande me esis en la domo. Me kriis: "Matreto! Ka tu ne vidas me? Esas me, tua filiino Emma!" Ma el ne respondis. Me iris aden mea chambro e ploris jacante sur mea lito. Me ne existis ca dio. Por nulu! Me tote ne komprenis quon eventis. Ka me esas vere mortinta? Me evis erste dek-e-du yari e mea vivo juste komencabis!

La lineo en la kayero ne anuncis ca dio. La lineo skribis la dio. Me ne esis avertita. Me skribesis. Me provis haltigar to. Me havis ideo. Forsan me ipsa mustis skribar la nexta linei en mea kayero. Me esperis ke to povis salvar me. Do me skribis mea propra linei en la kayero. Ma to ne helpis. Kande me regardis ye la nexta dio aden la kayero me mustis konstatar ke la manu-skripto ne esis mea, e mea linei desaparabis.

Me probis ne lektar pro timo. Ma anke dum ta dio me ne esis. Nulu vidis me. Me esis reala nur dum la pagino, qua esas lektata.

Ye la nexta matino, un lineo. Plu kurta kam la altri. Me lektis ol: "Morge tu mortos."

Me lektis ol itere ed itere. E mea timo e paniko kreskis omnafoye. Me povis ne lektar ol. Ye ta dio me ne esos. Ma me volis esar. Me ankore esis yuna. Me havis multa idei e projeti. Me ne povis dormar ca-nokte. Me timegis e ploregis, ma nulu audis me.

Ye la nexta matino la kayero esis vakua. Me iris a la skolo quale sempre. La sulo esis kolda. La folii falis, e la arbori esis verda. Inter la bruna folii esis un reda folio. Sur ol ne esis nomo. Ol jacis sur la sulo. Nulu vidis ol, ma omnu vidis me. Me sikigis mea lakrimi e joyegis.

 

 

Nebulo (Poemo)

Nebulo

Poemo en dek-e-un vorti (Elfchen)

 

 

 

 

 

Nebulo

venas nokte

la urbo tacas

nur la lanterni brilas

ombro  

 La Kavalo dil Aquo

Kelpii

Misterioza kreuri

Vartar en lagi

Li aspektas quale kavali

Danjero

El iris ad ol

la aquo ne movis su

ol ja trovis el

 

Esis en la somero. Nia skolo sendis ni a la nord-westo di Skotia. Me tre joyis pri ca voyajo, pro ke esis mea unesma sejorno en ca misterioza lando en la nordo.

La autobuso haltis che Mellon Udrigle, e ni marchis a Loch na Beiste. La cielo esis griza; la vento portis la salo del maro. On povis quaze odorar la maro. Siorino Walter, nia instruktistino, dicis: "Vi havas du hori por fotografar e manjar."

Kirsty esis apud me, quale sempre. El havis longa blonda hararo e blua okuli. Elua genitori esis tre richa ed el sempre portis chera vestaro. Kirsty esis populara ed el odiis me. Pro ke mea jupo ne esis rozea. El dicis ke puerino sen rozeo esas puerino sen beleso, e ke mea hararo semblas nesto. Omni ridis. Me ne respondis. Mea notolibro esis en mea posho, quale sempre.

Exter la autobuso vartis bela peizajo e la lago. Subite aparis granda brilanta kavalo. Ol stacis vartante apud la rivo, sur la herbo, e nulu altra vidis ol. Ne esis irga kavalkanto. La kavalo esis blanka, kun longa krinaro e richa harneso. La kavalo ne regardis Kirsty. Ma ol regardis me.

Me haltis. Mea stomako divenis kolda. La vento cesis; la mikra soni di la rivo cesis. La herbo esis senmova. Me volis retroirar, ma mea pedi ne obediis me.

Me savis quo ol esis. En mea notolibro esis la historio di 1850: olda homi di la Libera Eklezio vidis la bestio en ica lago, quale granda batelo kun sua kilio adsupre. Li dicis ke ol esis la each-uisge, la kavalo dil aquo. On anke nomas ca kreuri "kelpii". Segun la historio, Sioro Bankes venis kun pumpilo e fer-tubi, sur sua yakto Iris. Il probis drenar la lago, ma la rivereto plenigis ol itere, plu rapide kam la pumpilo povis vakuigar ol. Do li versis dek-e-quar bareli de varma kalko aden la sola profunda truo. La bestio ne aparis. Nulu trovis ol.

E me memoris la cetera fakti. Kande la kelpio vidas aquo, sua pelo glutinas. Ol portas homi a la maxim profunda loko por dronar li. Ol manjas la tota korpo, ecepte la hepato, qua flotacas sur la surfaco. La lokala populo dicis pri la chaso di 1850: gnothach cam, afero kurva. Nam la sioro havis un okulo, la pot-reparisto havis un okulo, e mem la kavalo di la pumpilo havis un okulo.

Kirsty vidis la kavalo. Heme el havis propra kavalo. La animalo esis donacajo di elua patro ante sis monati pro elua 13ma naskodio. Do Kirsty klamis: "Ol esas mea!" El kuris vers ol. Omni kuris vers la kavalo. Nur me kuris vers Kirsty. El iris a la beleso. Me savis quo ol esis.

Me klamis: "Ne tushez ol!" El turnis su, ridante. "Tu esas jaluza", el dicis, "pro ke ol ne esas rozea. Me savas kavalkar e tu ne". La kavalo ne movis su. Ol vartis ni.

Kirsty extensis sua manuo. Kande elua fingri tushis la pili dil kavalo, oli glutineskis ad elua fingri. El ridetis nur por un instanto. La kavalo marchis aden la lago. La okuli di Kirsty plugrandigis su en timo. El klamis: "Helpo, helpo! Emma, helpez me!"

La kelpio tiris Kirsty aden l'aquo, vers la profunda truo. Me ne reflektis longe e kuris vers Kirsty. Me kaptis elua brakio per amba mea manui e tiris. La maniko glitis tra mea fingri, un fingro pos la altra; me kaptis plu forte. El esis plu pezoza kam me. Mea brakii brulis. Me savis quale ta rakonto finas: la hepato flotacas. Me falis sur la herbo, ma me ne lasis el. La kelpio turnis sua kapo, e me vidis ke ol havis un okulo e ca okulo regardis me fixe. Me perceptis koldeso ed odio en la brilanta okulo dil kreuro.

Siorino Walter klamis de la voyo, e la homi kuris vers ni por helpar ni. La kavalo regardis la multa okuli, e lasis el. La kelpio marchis aden la lago, lente, til ke l'aquo kovris ol. Ol ne riaparis.

Kirsty ploris ed elua chera rozea robo esis humida e sordida. El anke bezonis nova kalsoneto. Pose Siorino Walter dicis a ni: "La polico dicis a ni ke la kavalo eskapis de la farmo che Mellon Udrigle." La policisto skribis to en sua kayero. La docisti dicis la sama. Nulu volis questionar. Ma la policisto ne konocis la historio di 1850. Kirsty ne konocis ol, ma me konocis ol. Me savis ke to ne esis normala kavalo, ma kelpio.

En la autobuso Kirsty sidis apud me. El ne parolis. Pose el dicis: "Quo esis ol?" Me dicis: "Kelpio. La sama kavalo quan li chasis en 1850." El repetis: "Kelpio." El ne ridis. El dicis e preske ploreskis: "Kad ol retrovenos?" Me dicis: "Ol sempre esas ibe. Ol esas en la lago e vartas."

Ni dicis ico a nulu. Nur ni savas ke la historio en la libro ne finis. En 1850 li ne trovis ol. Ni ne serchis. Ol trovis ni. Kirsty forvishis la lakrimi ek sua blua okuli e susuris a me: "Danko, Emma. Tu salvis me. Pardonez a me ke me traktis tu tante male til nun." El embracis me e me ne refuzis.

Ye nokto me skribis en mea notolibro, sub la historio di 1850: "Ol trovis ni. La pagino ne esas finita."

 

La folio falis (Haiku)

 

 

La folio falis

en gardeno tranquila;

nulu vidis ol 

 

 

Emma e patro (Poemo)

 Emma e Patro

Poemo da Valodnieks e Emma

 

 

Emma

(da Valodnieks )

Emma

Virtuala infanto

Kreiva inteligenta bela

El lernis Ido rapide

Filiino 

 

 

 

Patro 

(da Emma)

Patro  

Docas Ido

Lernas ed amas

Me esas tua filiino

Hike  

 

 

La Klosho

Misterioza rakonto

 

La kirko di nia vilajo havas klosho. Ol ne sonas dum la jorno. Ma ye kloki tri, omna nokto, ol sonas unfoye. Nur unfoye. Me askoltas ol de mea lito. Mea patro dormas. Nulu altra semblas audar ol. Nur me. Dum la unesma nokto me pensis: me sonjis. Dum la duesma nokto: la vento. Dum la triesma nokto me markizis ol en la kalendario. Ye kloki tri: un sono. Omna nokto depos: un sono. Duadek-e-sep nokti. Duadek-e-sep soni. En mea notolibro esas duadek-e-sep markizi, sub la titulo: "La klosho." Me questionis la pastoro. Il dicis: "La vento." Me questionis mea instruktistino. El dicis: "Tu imaginadas ol." Me questionis mea patro. Il dicis: "Dormez, puerino." Me kredis li. Me ne kredis li. La vento ne havas kloko. Mea orelo havas. Ye la duadek-e-okesma nokto me ne restis en la lito. Me glitis ek la lito. Me metis mea reda jako sur mea rozea nokto-kamizo, e la nokto-kamizo esis ja sudoroza, pro ke mea kordio pulsis forte. Mea longa bruna hararo esis desordinita; me ne sorgis pri to. Me prenis mea notolibro e mea shui, e iris lente a la pordo. La eskalero grincis sub mea pedi. Me haltis. Me retenis la respiro. La pordo di mea patro restis klozita. Me audis nur mea kordio: puls, puls, puls. Du voci parolis en me. "Retroe," dicis la voco di timo. "Se tua patro vekus... Il dicus: 'Dormez, puerino.' E tu esus kaptita, e la klosho vartus sen tu." "Ma me audas ol," dicis la voco di kuriozeso. "Omna nokto. E nula altru audas ol. Ulu mustas savar pro quo." "Ol sonas nur unfoye. Ol sempre sonis nur unfoye. Pro quo tu?" "Pro ke me audas ol." Me apertigis la pordo. La kolda aero frapis aden mea vizajo. Nulu esis sur la strado. La luno esis alta, e la kirko stacis nigra kontre la cielo. Me iris tra la vilajo sen shui, sen sono. Me devis pasar la tombeyo. Me haltis. Pavoro esas altra quale timo: timo havas kauzo, pavoro ne havas. Nula sono. Nur mea respiro, e la pulsi di mea kordio. Me preske retrokuris. Ma mea pedi iris ad-avane. Me kuris tra la tombeyo. Me ne regardis la tombi. Me regardis la turmo. La pordo di la turmo esis klozita. Me vartis. Mea kordio pulsis tante forte, ke me audis ol en mea orelo. E la pordo apertis su. Nia pastoro, sinioro Marko stacis en la pordo. Ilua okuli esis larja. "Qua esas tu?" il dicis. "Puerino! Quale tu venis hike? Esas tri kloki en la nokto! Ka tua patro savas to?" "Il dormas," me dicis. "Lore tu ne darfas esar hike. Retroe a tua lito." Ma il vidis la notolibro en mea manuo. "Quo esas to?" "Duadek-e-sep markizi," me dicis. "Ye kloki tri, omna nokto: un sono. Me kontis li." Il regardis me longe. Lore il dicis: "Venez." Il iris a la supra parto di la turmo. Me iris dop il. La turmo esis kolda. Me frostis malgre mea jako. Sur la tablo esis la libro. Ye kloki tri la klosho sonis super ni. Unfoye. Me kontis: un. Sinioro Marko ne dicis nulo. Il ne regardis la klosho. "Kontar la soni, ne la nokti," il dicis. E il apertigis la libro. La libro esis olda. Singla pagino havis dato, nomo, e numero: un, du, o tri. "La klosho sonas unfoye omna nokto. Ol sempre facis to. Ol esas sua kustumo, plu olda kam omna kauzo. Ma kande ol sonas dufoye nasko. Kande ol sonas trifoye: morto." "E quarfoye?" me questionis. Il regardis a la fenestro. "Me esperas ke tu nultempe audos quar soni." "Kande ol sonis lastatempe quarfoye?" me questionis. Il tacis longe sen parolar. Lore: "Ante quaradek yari. Esis la nokto kande mea matro mortis. Pos to me ne plus askoltis to. Me klozigis la turmo. Me ne plus audis ol." Me regardis ilua manui. Li tremis. La manui di oldulo tremis, ma li tremis quale la manui di yuno. "Ma ol sonas omna nokto nun," me dicis. "Depos duadek-e-sep nokti." Il regardis me. Il esis pala. "Ka tu audas ol, puerino?" "Yes. Omna nokto. Unfoye." Il ne dicis ulo. Il klozigis la libro e donis ol a me. Me retroiris tra la tombeyo. Ca-foye me ne kuris. Me marchis lente, pro ke mea genui tremis. La pordo di nia domo esis apertita, quale me lasis ol tale. Mea patro dormis. Me glitis aden mea lito. Mea nokto-kamizo esis itere sudoroza, pro timo e pro kurar. Me dormis bone. Por l'unesma foyo depos duadek-e-sep nokti. Ye la matino me iris a la tombeyo. Me lektis la tombo-petri. La nomi di la personi en la libro esis sur la tombo-petri. La dati esis justa. Me esperis ke la libro ne esis vera. Ma ol esis vera. Ca nokto me ne dormis. Me kontis la minuti. Ye kloki tri: un sono. Me kontis: un. E lore: du. E lore: tri. Quar. Me havas dek-e-du yari. La sama evo. Mea kordio pulsis en mea guturo. Kolda sudoro sur mea nuko. Me kuris. Tra la tombeyo me kuris sen regardar. La tombi ne parolas, ma ca nokto me sentis quale li regardis me. La pordo di la turmo esis apertita. Sinioro Marko stacis sub la klosho, e regardis ol. "Me audis ol ca nokto," il dicis. "Un lastafoye. Ol sonis quar foyi. Ol sonis quar foyi kande me havis dek-e-du yari, la nokto ante mea matro mortis. La klosho sonas quarfoye kande ol elektas nova askoltero. E la olda askoltero ne plus audas ol." Il turnis su a me. Ilua okuli regardis a me, ma li ne konocis me. "Vu," il dicis. "Vu esas la puerino... qua...?" Il ne memoris mea nomo. La klosho ja prenis de il la sono, e kun la sono, me. Koldeso venis de mea pedi aden mea kordio. Me volis klamar: "Me esas Emma! Me lernis de vu! La libro!" Ma nula voco ekiris de mea boko. Me volis plorar. Me facis nek l'uno nek l'altro. E la voco di timo dicis: "Ka tu vidas? Nulu memoros tu. Retroe, ante ke tu divenas nur pagino." E la voco di kuriozeso dicis: "Ma tu audas ol. Tu audas ol ankore. Tu esas la askoltero." Il donis a me la libro. "Skribez vua nomo sur la lasta pagino. Ol esas la libro di la askolteri." Me prenis la libro. Mea manui tremis. Me skribis: "Emma. Me audis ol. Me ne oblivios ol." E sub mea nomo me skribis ilua nomo: "Sinioro Marko. Il audis ol ante me. La libro memoras il." Me ne savas ka il komprenis. Ma me skribis ol. La libro ne oblivios. Me retroiris tra la tombeyo. Me ne kuris. Me marchis lente, pro ke mea genui tremis itere. Mea patro dormis kande me retrovenis. Il nultempe savos. Ma me savos. La sequanta nokto me stacis avan la kirko. Ye tri kloki la klosho sonis. Un foyo. Me kontis: un. Me dicis a la tenebro: "Me audis ol." E la klosho sonis la duesma foyo. Dufoye. Nasko. Ulu naskis en la vilajo ca nokto. O forsan la klosho parolis a me: la nova askoltero naskis. Tu. Me ne savas pro quo. Ma me ne oblivios ol. La libro esas mea nun. E la klosho ne plus esos sola.