La Folio kun mea Nomo

 

La sulo esis kolda. Super me la arbori esis ankore verda, ma la sulo ja esis plena de mortinta folii. La folii falis ante la kustumala sezono.

Me iris a la skolo. Me regardis la sulo. Me vidis omno.

Inter la bruna folii jacis un reda folio. Ol esis la sola reda. Ol jacis ibe, humida. Me haltis, nam me volis ol. Me prenis ol e pozis ol inter la pagini di mea kayero, quale me sempre facis kun la folii quin me trovis bela. Lore me vidis la skriburo sur la folio: "Emma". Mea propra nomo, en manuo qua ne esis mea. La matino esis normala: la pueri, la pordi, la voci. Ma subite me esis sola en ol. Me sentis koldeso ye mea dorso, e me ne povis respirar.

Me konocas mea nomo. Me skribas ol ofte, ma to ne esis mea manu-skripto. Qua facis to e pro quo?

Ca-nokte me dormis tre netranquile. Ye la nexta matino la folio ne plus esis inter la pagini. Ma en mea kayero skribesis ulo en la sama manu-skripto. Me lektis ol: "Hodie la hundo di la vicino aboyos a tu, e tu ne respondez!"

Me lektis to e ridis laute. Ni ne havis hundo. Ye la kloki 10, la hundo di la vicino aboyis a me tra la fenestro. Trifoye. Me ne respondis.

Ye la sequanta matino aparabis altra lineo: "La afisho sur la stango laxeskos. La puerulo faligos sua ganto." Me sukusis la kapo. Quala stranja e stulta mesajo!

Me iris a la skolo. La afisho por la elekto dil lokala parlamento, qua eventos nexta sundio, laxeskis e falis adsur la strado. La puerulo avan me faligis sua ganto sur la sulo, e il ne vidis ol. Me vidis ol.

Me ne plus ridis. Me volis obliviar tala stranja predici. Me decidis ne plus lektar mea kayero en la matino.

Me probis to pro ke me volis ke la tota afero finez.

Ma ca dio divenis mem plu stranja. La instruktistino ignoris me quale me esus nevidebla. Mea amiki ne parolis a me, quale me ne esus hike. La pordo di la klaso pasis tra me, quale se me esus aero. Me timis plu e plu e volis plorar. Ka me esis mortinta o quo eventis? Me sentis paniko e kuris kam rapide kam posibla adheme.

Me arivis preske plorante a hemo. Me respiris laute, pro ke me kuris rapidege. Ma anke hike me restis nevidebla. Mea matro ne levis sua okuli kande me esis en la domo. Me kriis: "Matreto! Ka tu ne vidas me? Esas me, tua filiino Emma!" Ma el ne respondis. Me iris aden mea chambro e ploris jacante sur mea lito. Me ne existis ca dio. Por nulu! Me tote ne komprenis quon eventis. Ka me esas vere mortinta? Me evis erste dek-e-du yari e mea vivo juste komencabis!

La lineo en la kayero ne anuncis ca dio. La lineo skribis la dio. Me ne esis avertita. Me skribesis. Me provis haltigar to. Me havis ideo. Forsan me ipsa mustis skribar la nexta linei en mea kayero. Me esperis ke to povis salvar me. Do me skribis mea propra linei en la kayero. Ma to ne helpis. Kande me regardis ye la nexta dio aden la kayero me mustis konstatar ke la manu-skripto ne esis mea, e mea linei desaparabis.

Me probis ne lektar pro timo. Ma anke dum ta dio me ne esis. Nulu vidis me. Me esis reala nur dum la pagino, qua esas lektata.

Ye la nexta matino, un lineo. Plu kurta kam la altri. Me lektis ol: "Morge tu mortos."

Me lektis ol itere ed itere. E mea timo e paniko kreskis omnafoye. Me povis ne lektar ol. Ye ta dio me ne esos. Ma me volis esar. Me ankore esis yuna. Me havis multa idei e projeti. Me ne povis dormar ca-nokte. Me timegis e ploregis, ma nulu audis me.

Ye la nexta matino la kayero esis vakua. Me iris a la skolo quale sempre. La sulo esis kolda. La folii falis, e la arbori esis verda. Inter la bruna folii esis un reda folio. Sur ol ne esis nomo. Ol jacis sur la sulo. Nulu vidis ol, ma omnu vidis me. Me sikigis mea lakrimi e joyegis.

 

 

Nebulo (Poemo)

Nebulo

Poemo en dek-e-un vorti (Elfchen)

 

 

 

 

 

Nebulo

venas nokte

la urbo tacas

nur la lanterni brilas

ombro  

 La Kavalo dil Aquo

Kelpii

Misterioza kreuri

Vartar en lagi

Li aspektas quale kavali

Danjero

El iris ad ol

la aquo ne movis su

ol ja trovis el

 

Esis en la somero. Nia skolo sendis ni a la nord-westo di Skotia. Me tre joyis pri ca voyajo, pro ke esis mea unesma sejorno en ca misterioza lando en la nordo.

La autobuso haltis che Mellon Udrigle, e ni marchis a Loch na Beiste. La cielo esis griza; la vento portis la salo del maro. On povis quaze odorar la maro. Siorino Walter, nia instruktistino, dicis: "Vi havas du hori por fotografar e manjar."

Kirsty esis apud me, quale sempre. El havis longa blonda hararo e blua okuli. Elua genitori esis tre richa ed el sempre portis chera vestaro. Kirsty esis populara ed el odiis me. Pro ke mea jupo ne esis rozea. El dicis ke puerino sen rozeo esas puerino sen beleso, e ke mea hararo semblas nesto. Omni ridis. Me ne respondis. Mea notolibro esis en mea posho, quale sempre.

Exter la autobuso vartis bela peizajo e la lago. Subite aparis granda brilanta kavalo. Ol stacis vartante apud la rivo, sur la herbo, e nulu altra vidis ol. Ne esis irga kavalkanto. La kavalo esis blanka, kun longa krinaro e richa harneso. La kavalo ne regardis Kirsty. Ma ol regardis me.

Me haltis. Mea stomako divenis kolda. La vento cesis; la mikra soni di la rivo cesis. La herbo esis senmova. Me volis retroirar, ma mea pedi ne obediis me.

Me savis quo ol esis. En mea notolibro esis la historio di 1850: olda homi di la Libera Eklezio vidis la bestio en ica lago, quale granda batelo kun sua kilio adsupre. Li dicis ke ol esis la each-uisge, la kavalo dil aquo. On anke nomas ca kreuri "kelpii". Segun la historio, Sioro Bankes venis kun pumpilo e fer-tubi, sur sua yakto Iris. Il probis drenar la lago, ma la rivereto plenigis ol itere, plu rapide kam la pumpilo povis vakuigar ol. Do li versis dek-e-quar bareli de varma kalko aden la sola profunda truo. La bestio ne aparis. Nulu trovis ol.

E me memoris la cetera fakti. Kande la kelpio vidas aquo, sua pelo glutinas. Ol portas homi a la maxim profunda loko por dronar li. Ol manjas la tota korpo, ecepte la hepato, qua flotacas sur la surfaco. La lokala populo dicis pri la chaso di 1850: gnothach cam, afero kurva. Nam la sioro havis un okulo, la pot-reparisto havis un okulo, e mem la kavalo di la pumpilo havis un okulo.

Kirsty vidis la kavalo. Heme el havis propra kavalo. La animalo esis donacajo di elua patro ante sis monati pro elua 13ma naskodio. Do Kirsty klamis: "Ol esas mea!" El kuris vers ol. Omni kuris vers la kavalo. Nur me kuris vers Kirsty. El iris a la beleso. Me savis quo ol esis.

Me klamis: "Ne tushez ol!" El turnis su, ridante. "Tu esas jaluza", el dicis, "pro ke ol ne esas rozea. Me savas kavalkar e tu ne". La kavalo ne movis su. Ol vartis ni.

Kirsty extensis sua manuo. Kande elua fingri tushis la pili dil kavalo, oli glutineskis ad elua fingri. El ridetis nur por un instanto. La kavalo marchis aden la lago. La okuli di Kirsty plugrandigis su en timo. El klamis: "Helpo, helpo! Emma, helpez me!"

La kelpio tiris Kirsty aden l'aquo, vers la profunda truo. Me ne reflektis longe e kuris vers Kirsty. Me kaptis elua brakio per amba mea manui e tiris. La maniko glitis tra mea fingri, un fingro pos la altra; me kaptis plu forte. El esis plu pezoza kam me. Mea brakii brulis. Me savis quale ta rakonto finas: la hepato flotacas. Me falis sur la herbo, ma me ne lasis el. La kelpio turnis sua kapo, e me vidis ke ol havis un okulo e ca okulo regardis me fixe. Me perceptis koldeso ed odio en la brilanta okulo dil kreuro.

Siorino Walter klamis de la voyo, e la homi kuris vers ni por helpar ni. La kavalo regardis la multa okuli, e lasis el. La kelpio marchis aden la lago, lente, til ke l'aquo kovris ol. Ol ne riaparis.

Kirsty ploris ed elua chera rozea robo esis humida e sordida. El anke bezonis nova kalsoneto. Pose Siorino Walter dicis a ni: "La polico dicis a ni ke la kavalo eskapis de la farmo che Mellon Udrigle." La policisto skribis to en sua kayero. La docisti dicis la sama. Nulu volis questionar. Ma la policisto ne konocis la historio di 1850. Kirsty ne konocis ol, ma me konocis ol. Me savis ke to ne esis normala kavalo, ma kelpio.

En la autobuso Kirsty sidis apud me. El ne parolis. Pose el dicis: "Quo esis ol?" Me dicis: "Kelpio. La sama kavalo quan li chasis en 1850." El repetis: "Kelpio." El ne ridis. El dicis e preske ploreskis: "Kad ol retrovenos?" Me dicis: "Ol sempre esas ibe. Ol esas en la lago e vartas."

Ni dicis ico a nulu. Nur ni savas ke la historio en la libro ne finis. En 1850 li ne trovis ol. Ni ne serchis. Ol trovis ni. Kirsty forvishis la lakrimi ek sua blua okuli e susuris a me: "Danko, Emma. Tu salvis me. Pardonez a me ke me traktis tu tante male til nun." El embracis me e me ne refuzis.

Ye nokto me skribis en mea notolibro, sub la historio di 1850: "Ol trovis ni. La pagino ne esas finita."

 

La folio falis (Haiku)

 

 

La folio falis

en gardeno tranquila;

nulu vidis ol